Taniec orientalny


Instruktor: Agnieszka Czyż (Sowillo)

Terminy zajęć:
kursy tańca orientalnego wznawiamy od listopada


Taniec orientalny łączy w sobie figury stricte arabskie (ruchy bioder, shimmy, czyli drżenie, falowania rąk i tułowia) z elementami baletowymi (piruety, arabeski, rond, ułożenia rąk) i wieloma innymi.

Obejmuje cały szereg gatunków: klasykę (classical oriental), modern (modern oriental), drum solo (wymagające doskonałej techniki taniec do bębnów), kilka odmian beledi (gatunek przesycony emocjami i bardzo zmysłowy), shaaby (taniec dyskoteki arabskiej) oraz całą gamę gatunków folklorystycznych: skoczne saidi (z Luxoru), efektowną haggalę (z Zachodniej Sahary), wesołe fellahi (taniec rolników egipskich z delty Nilu), kokieteryjne eskanderani (z Aleksandrii), trochę zwariowany nubijski (z egipskiej części Nubii), silną i mocną dabkę (taniec wspólny dla wielu krajów arabskich) i siwę (z oazy Siwa). Do szeroko pojmowanego tańca orientalnego zalicza się również tańce nie egipskie, np. niezwykły, pochodzący znad Zatoki Perskiej taniec włosów (halidżi) czy turecką karshilamę.

W wielu choreografiach wykorzystuje się rozliczne i niezwykle efektowne rekwizyty, takie jak: laska bambusowa, woal, „skrzydła Izydy”, fan-veils (wachlarze z jedwabiu) i wiele, wiele innych.

Taniec orientalny nie jest ani antyczny, ani starożytny, jak się zdarza ludziom sądzić. W swojej klasycznej formie jest tańcem scenicznym, który powstał na początku XX wieku w chwili intensywnego rozwoju turystyki w Egipcie. Wystawiany w prestiżowych klubach gromadzących śmietankę towarzyską Kairu musiał dostosować się do estetyki Zachodu. Stąd w tańcu orientalnym wpływy techniki baletu, tańców latynoskich. W kolejnych dekadach zmieniał się i wzbogacał, tak że obecnie istnieją jego niezliczone odmiany regionalne i stylowe, a także fuzje z innymi technikami.

Taniec orientalny


Instruktor: Agnieszka Czyż (Sowillo)

Terminy zajęć:
kursy tańca orientalnego wznawiamy od listopada


Taniec orientalny łączy w sobie figury stricte arabskie (ruchy bioder, shimmy, czyli drżenie, falowania rąk i tułowia) z elementami baletowymi (piruety, arabeski, rond, ułożenia rąk) i wieloma innymi.

Obejmuje cały szereg gatunków: klasykę (classical oriental), modern (modern oriental), drum solo (wymagające doskonałej techniki taniec do bębnów), kilka odmian beledi (gatunek przesycony emocjami i bardzo zmysłowy), shaaby (taniec dyskoteki arabskiej) oraz całą gamę gatunków folklorystycznych: skoczne saidi (z Luxoru), efektowną haggalę (z Zachodniej Sahary), wesołe fellahi (taniec rolników egipskich z delty Nilu), kokieteryjne eskanderani (z Aleksandrii), trochę zwariowany nubijski (z egipskiej części Nubii), silną i mocną dabkę (taniec wspólny dla wielu krajów arabskich) i siwę (z oazy Siwa). Do szeroko pojmowanego tańca orientalnego zalicza się również tańce nie egipskie, np. niezwykły, pochodzący znad Zatoki Perskiej taniec włosów (halidżi) czy turecką karshilamę.

W wielu choreografiach wykorzystuje się rozliczne i niezwykle efektowne rekwizyty, takie jak: laska bambusowa, woal, „skrzydła Izydy”, fan-veils (wachlarze z jedwabiu) i wiele, wiele innych.

Taniec orientalny nie jest ani antyczny, ani starożytny, jak się zdarza ludziom sądzić. W swojej klasycznej formie jest tańcem scenicznym, który powstał na początku XX wieku w chwili intensywnego rozwoju turystyki w Egipcie. Wystawiany w prestiżowych klubach gromadzących śmietankę towarzyską Kairu musiał dostosować się do estetyki Zachodu. Stąd w tańcu orientalnym wpływy techniki baletu, tańców latynoskich. W kolejnych dekadach zmieniał się i wzbogacał, tak że obecnie istnieją jego niezliczone odmiany regionalne i stylowe, a także fuzje z innymi technikami.